बर्याच दिवसांनी भेट होतीये ..last time we met was with invisible..माझे आणि पिल्लूच थोडसं भांडण झाले होते. I was online अन मग थोडीसी माझी गम्मत झाली होती. त्यानंतर बर्याच काळानी आज परत मी इथेच आलोय.
Obviously आमच्यातला वाद काही जास्त काळ टिकला नाही. Thanks to her. फारच समजूतदार आहे ती. Especially माझ्यासारख्या आगाव मुलाबरोबर राहायचं म्हणजे .
पिल्लूची practicals झाली होती. PL सुरु झाली होती .
“ आमच्या घरी आहे न, सारखं कोणी न कोणीतरी येत असते. अगदीच कोणी नाही तर, दर तासाभरानी आई येते. मी काय करतीये बघायला. जाम सटकते माझी. मी उद्यापासून तुझ्या घरी येणार आहे अभ्यासाला. तू office ला गेलास कि, शांतता मिळेल. आणि कामवाल्या मावशी आल्या कि तेवढाच time pass पण होईल. Plus संध्याकाळी समोरच्या garden मध्ये गेले कि फ्रेश पण होईन. Best best. उद्यापासून इथेच अभ्यासाला.” पिल्लू plan सांगून मोकळी झाली होती. Last year chi exam होती. मला पण तिचे म्हणणे पटले.
दुसऱ्या दिवशी office ला जायला निघालो तोपर्यंत तर madam चा काही पत्ता नव्हता. नेहमी प्रमाणे सकाळचे काही routine phone झाले होते, “ मला यायचे तेंव्हा मी येईन. माझ्याकडे किल्ली आहे. U go na!”
Office मधून दोन phone केले. पण switch off. बहुतेक अभ्यास करत बसली असेल . मी पण जास्त tension घेतले नाही. मला तिची style आता माहित झाली होती. संध्याकाळी परत आलो. Madam झोपल्या होत्या. Latch उघडून आत आलो तर मावशी आवरून गेल्या होत्या आणि ही शांत झोपली होती. मी पण तिला उठवले नाही. कंटाळली असेल. मी जरा जास्तच समजूतदारपणा दाखवत होतो. Bedroom च दार लावून घेतलं आणि TV बघत fresh झालो. तेव्हद्ढ्यात phone वाजला. आणि त्या आवाजांनी पिल्लू उठली.
“ जबरदस्त. तुमचे घर फारच शांत आहे. आणि तू नसल्यावर अजूनच शांत वाटते. काय झोप लागते.”
“madam आपण अभ्यासासाठी आला आहात. झोपायला नाही ”
“एए please बरका. आईसारखं बोलू नको. 21 तारखेला पहिला paper आहे. तोपर्यंत सगळे cover करायचे आहे. U know मी काय काय दंगा केलाय वर्षभर.”
“आणि तरी दरवर्षी first class. Sorry, distinction. आमच्या घरात शोभत नाही. आम्ही सगळे काठावरले लोक आहोत.”
“हम्म. Please चहा कर ना. जरा झोप उडेल. तोपर्यंत जरा ती बदनाम मुन्नी बघते काय म्हणतीये. अई सल्लू कसला भारी दिसलाय न मिशीमध्ये. म्हणे हूड हूड दबंग दबंग ..”
झोपेतून उठल्या उठल्या ही ON झाली होती. कसे काय जमत मुलींना देव जाणे. बाहेरच जेवायला जायचे ठरले. तेवढ्यात तिनी एक lesson संपवला. हे English medium वाल्यांचे काहीतरी वेगळच असते. Ek lesson संपवते. जेऊन आल्यावर परत अभ्यास. Solid hard working आहे पोरगी. मानला यार, नशीब आई बाबांच्या बेडरूममध्ये अभ्यासाला बसली होती. (obviously माझ्या खोलीतल्या पसार्यात बसायला जागाच नव्हती) मी माझ्या bedroom मध्ये झोपायला जायला निघालो.
“coffee?”
“उम्म ? नको. नंतर .” पुन्हा अभ्यासात मग्न .
तासाभरांनी पांघरूण कोणीतरी ओढतंय असं वाटले. डोळे उघडले तर समोर madam.
“झोपेत कसला innocent दिसतोस रे. so cute. असं वाटत होते उठवूच नये. पण coffee तयार आहे. उउठ .”
“आं! मारतेस का ?, उठतोय न .”
“झोप उडायला नको का ?”
रात्री झोपेतून उठवून coffee पिण्याचा पहिलाच प्रसंग होता. पण pillu is best. काय coffee होती. जरा गप्पा मारल्या. मग म्हणालो “चल जास्त रात्र व्हायच्या आत तुला घरी सोडतो. उद्या परत ये सकाळी .”
असं नव्हते कि पिल्लू आधी कधी आमच्या घरी राहिली नव्हती .. but it was her exam time I didn’t want to make it more complicated with काय problem आहे इथे राहिले तर ?, or मी असं का म्हणतोय ह्याच कारण देऊन. पण गरजच पडली नाही. पोरगी खरच समजूतदार आहे.
“खरच, उद्या तुला office आहे. मी घरी जाऊन अजून एक lesson संपवेन आणि मग झोपेन.”
तिच्या घरी गेलो तर lights already बंद होते. नेहमी hug करणारी पोरगी just bye म्हणून गेली. Exam pressure जाम आलं होते? .का राग अजून उतरला नव्हता? का मनात काहीतरी वेगळेच होते?.पण माझ्या मनातून अजून invisible च्या वेळेचा झालेला त्रास जात नव्हता. पण exam म्हणून मी शांत होतो.
सकाळी डबा करायला मावशी आल्यावर त्यांना म्हणालो, “रात्रीसाठी दोन पोळ्या जास्त करून ठेवा. आणि भेंडी नको रात्रीसाठी,. कोबी रात्रीला ठेवा. भेंडी आत्तासाठीच करा.”
“ताई येनारेत का? हान! काल दुपारच्याला झोपल्या व्हत्या म्या आले तवा. दादा लगीन केलेत कि काय ? आमास्नी न्हाई बोलावलात.”
“मावशी मी दादा असेन तर ताईशी लग्न होईल का? आणि तुम्हाला नक्की बोलवणार. आई बाबा पण येतील तेंव्हा. तिची exam आहे . Paper आहेत तिचे. परीक्षा परीक्षा म्हणून येते अभ्यासाला.
बाप रे! बायका खरच अवघड असतात.
संध्याकाळी यायला उशीरच झाला. घरी आलो तर ‘ताई ’ ओट्यावर पाय हलवत बसल्या होत्या.आणि हातात दाणे. शेजारी मावशी पोळ्या करत होत्या. मला काहीच कळत नव्हते, माझ्या घरात काय चालू आहे.
“दुपारी मावशीच म्हणाल्या, मी रात्री परत येते, 4 पोळ्या आणि भाजी काय 15 मिनिटात होते. माझ्याकडे डोळे मोठे करून बघू नको. हो कि नाही मावशी?”
“व्हय दादा. ताईनला पण बरं वाटेल गरम गरम खाऊन.”
“उह्म्म,.thnx”..
मला खरच काय बोलावे कळत नव्हते. नेहमी latch उघडल्यावर वाटणारा एकटेपणा एका पोरीमुळे कुठच्या कुठे गेला होता. Invisible चा त्रास होत होता का त्रासाचे एक एक कारण जाणवत होते?. पण मी शांत होतो.
¾ दिवस असेच गेले. रात्री गरमा गरम जेवण. मग एक night walk. पण कधी तिनी हात धरला नाही. Then माझ्या साखरझोपेत एक गोड coffee आणि मग रात्री hug न करता bye तिच्या दाराशी. पण मी शांत होतो.
असाच return drive करत होतो, “kay re, gharat andi nahit? Yetana gheun ye. Aaj mavashi yenar naiyet. Tuzya haatchi bhurji khayachi ahe. Bread milala jagadamba walya kade.” Sms
घरी आलो तर madam आंघोळ करायला गेल्या होत्या. Fresh झालो. तोपर्यंत आतून आवाज आला होता अर्धा तास म्हणून. मी सरळ कांदा चिरायला घेतला. डोळ्यात पाणी आलेले, भुर्जी तयार झाली आणि पिल्लू बाहेर आली.थोडं गार वाटते म्हणून माझे jacket घातले होते, with hood. आणि त्याचवेळेस महावितरणनि (mseb) कृपा केली.
“thank god आताच light गेले. नाहीतर अभ्यासाची पंचाईत झाली असती.”
Table ready होते, कंदिलाच्या case मध्ये मेणबत्ती लावली.glass table, candle light आणि डोक्यावर hood…अवघड . जोरात श्वास घेतला ..camera तसाच आत शांत होता आणि मी बाहेर शांत होतो ..
दिवस असेच चालले होते. मावशी संध्याकाळी येत नव्हत्या ..स्वताहून का सांगण्यावरून माहित नाही ….पण संध्याकाळचं गरम गरम जेवण बनवत होतो, दोघही ..सकाळी जाताना माझी खोली आवरून ठेवायला लागलो होतो…का सांगता येत नव्हते. बरेच बदल होत होते, जाणवण्याची कमी होती. माझे तर डोळे जाम उघडे होते ..हम्म . तरी invisible दाखवण्याचा प्रयत्न करत होतो ..
परीक्षा पण चालू झाल्या होत्या . मी नसताना पूर्ण अभ्यास , सायंकाळी park मध्ये fresh व्हायला 20 min आणि नंतर जेवण बनवतानाचा break..बस बहुतेक पहिले यायचा विचार होता . जेवण बनवताना break कसला . मला revision ऐकावी लागायची . मग कधी तरी एकदम मजाक करायचो . मग मला फटके पडायचे . समोरच्या खिडकीतून देशमुख काकू सगळे बघत असयाच्या ..आणि मी शांत राहयाचा प्रयत्न करत होतो .
“बस ..आता बस ..जाम कंटाळा आला . आताच घरी जाते , छान झोपते . अरेय उद्या माझा paper नाहीये . पण तुला सुट्टी आहे न ? plan काय आहे ? तू घरी असलास तर माझा अभ्यास नाही होणार . एक काम करू दुपारी मस्त picture बघू ..”
काय डोक चालत होते . मी picture टाळला .
“मी दुपारचे जेवण झाल्या वर भटकून येईन . बरेच दिवस झालेत ..पाऊस पण येऊ बघतोय त्या आधी bright lite photography try मारतो .”
“हम्म ”
दुपारचे जेवण झाले , मी camera bike helmet पाणी नि i-pod, महत्वाच्या 5 गोष्टी घेऊन बाहेर पडलो . सरळ पायाखालचा रस्ता पकडला . मुठा घाटात गेलो . तिथे एक पार आहे , झाड कसले आहे माहित नाही पण जागा बाप आहे . समोर दरी शेवट पर्यंत …त्या जागी साहेबांचे ‘अब तो आओ साजन ’ गाणे ऐकणे हे ठरलेला ..प्रथा पार पाडल्या …पण राहवत नव्हते .किती दिवस स्वतः पासून invisible राहणार होतो ?
Dad ला phone केलं ..त्यांच्या कडे किती वाजलेत विचार न करता .“काय झाले ? अरेय किती वाजलेत ?”
“dad, आईला पण उठवा. मला बोलायचे आहे . Speaker phone ON करा …आई , dad, for last few days आम्ही दोघे एकत्र राहतोय. means रात्री झोपयला ती तिच्या घरी जातेय पण, मी नाही राहू शकत तिच्याशिवाय .. फार त्रास होतोय आता..नाही शांत बसू शकत आता ..please help me. Please या इकडे. मला लग्न करायचा आहे तिच्याशी.” डोळ्यात पाणी कधी आले मला कळलं नाही. आई बाबांना मी कधीच सांगितले नव्हते पण ते पिल्लू ला ओळखत होते आणि सगळे जाणून होते.विशेषत मला ओळखत होते or ओळखून होते.
“ आई मी OK आहे ..just तुम्ही कधी येत आहात ते सांगा, I’ll arrenge everything, but I cant handle this anymore. मी नाही राहू शकत आता तिच्याशिवाय.”
“पण did u told her about your concept of being in live-in-relationship? Are her parents OK with that?”
“तिला माहित आहे, but I don’t care dad, go to hell with that live-in-relation and all that. मी काहीही करायला तयार आहे. Sorry आता ती एकहि दिवस नसेल तर मी नाही राहू शकणार. तिची सवय होण्याच्या पलीकडची गोष्ट आहे. I cant frame it exactly. Pan I am ready to marry her in any way she want to.”
हसण्याचा आवाज आला, “ बर आता नाव तरी सांग तिच ?”
“ dad please”
“नाही तुझ्या तोंडून ऐकायच आहे ”
“आवरा …”
“we will talk to her parents, but 3 महिने असतात न register marriage साठी ? Fix next 3 months we will be there..get my son ready.”
Phone cut केल, शांतपणे पारावर मान मागे करून टेकवून बसलो. आता हा शांतपणा किती हवाहवासा वाटत होता? सुन्या म्हणाला होता तिला propose कर ..आता ती इथे असती तर?
वेळ काढायचा होता..सुन्याचा नावावर cursor नेला ..पण call नाही केला. परत phone आत ठेवला. Head set लावले तर पुढचे गाणे सुरु झाले होते ‘का करू सजनी ’
नाही आठवत आता वेळ कसा घालवला. घरी येता येता calculation करत होतो. Last paper कधी आहे?. त्यादिवशी propose करू . काय खास करता येईल? Red rose, chocolate? कविता ? Candle lite?..बाप रे …काय बोलेन मी? बोलायचं काही उरलं होते का?
चांदणी चौकात सूर्यास्ताचे काही ठराविक photo काढले.. घरी आलो तर light बंद होते. Bike लावली helmet काढले, शंकेनि डावी भुवईवर गेली होती.. latch उघडला आता आलो, hall चा light लावला. Kitchen मध्ये आलो तर glas table वर परवा सारखच कंदिलाच्या case मध्ये मेणबत्ती लावली होती, table पाशी परवाचेच hood चं jacket घालून पिल्लू बसली होती.
“परवा अश्याच light मध्ये तुझ्या डोळ्यात सगळे दिसत होते, नाही जमत तुला माझ्यापासून काही लपवून ठेवणे ..
(उठून माझ्या जवळ आली, माझा हात धरला होता, माझ्या पाठीवर camera sack आणि पाण्याची bottle तशीच होती. थेट डोळ्यात बघत बोलत होती. नेहमीच्या style मध्ये डोळे छोटे करत, नाक उडवत म्हणाली)
Please….”
And we hugged..
हसण्याचा आवाज आला, माझ्या bedroom मधून सुन्या आणि मैत्रीण आले. मी आणि पिल्लू normal होतो आणि मैत्रीण रडत होती.
मी पिल्लूकडे पहिले, “तुझी परीक्षा चालू आहे न? काय चालू आहे ?”
“आवरा यार ह्याला. तू कसं काय ह्याचा बरोबर राहणार?” सुन्याची मैत्रीण अजून रडतच होती .
“ माझी परीक्षा कालच संपलीये, मी माझ्या खास मैत्रिणीसाठी थांबले होते, आणि bye the way आई बाबांचा phone आला होता दुपारी मला …तुमचे INVISBLE plan कळलेत मलापण.”
NB: सांगण्यासारखा बरेच घडलंय ..पण actually ते सगळे enjoy करत होतो. थोडी मजा, थोडा त्रास, tension सगळे. माहित नाही जसा अनुभवलंय तसा सांगता आले आहे कि नाही or ते तितक्या प्रभावी पणे मांडता आले आहे का नाही! पण तरीही.
माझे life खरच बदलत होते ..एका मुलीमुळे माझ्या डोळ्या देखत.completly visible}
