लागी कलेजवा कटार

Actually एकदम जुनी story आहे. आज अचानक आठवण झाली. लिहायचा मूड होता. म्हटलं बघू स्टोर्या सांगायला जमतंय का?

मी आणि सुन्या त्याच्या scooty वरून फिरायचो तेंव्हाची गोष्ट आहे.सुन्या गाडी हाणायचा आणि मी मागे बसायचो.

So basic point is story.

सुन्याचा घरी phone आला. मी नवीन कॅमेरा explore करण्यात गुंग होतो. आईनी फोन घेतला. (आई बाबा त्यावेळी india तच होते.)
"काही नाही काकू, त्याला फक्त सांगा परवा संध्याकाळची, actually रात्रीची तिकिटे काढली आहेत. 'कट्यार'ची. यशवंतरावला आहे. पुढून पाचवी रांग आहे." 
नाही म्हणायचं काही कारणच नव्हते. संगीत नाटक होते म्हणून नाही, पण काळच नाही म्हणायचा नव्हता. एकत्र भटकणे हाच उद्देश असायचा.मग ते coffee shop असो, टेकडी असो किंवा picture, नाटक असो. सुन्याला माझ्या कॅमेरात रस नव्हता म्हणून त्याने फोन करायची तरी तसदी घेतली. नाहीतर direct घरी टपकायचा.

नाट्यगृहात पोहोचलो तर दुसरी घण्टा झाली होती. E११-१२ तिकिटे होती.पुढे गेलो तर already video शूटिंगवाले कॅमेरा सेट करून उभे होते.
"सुन्या जागा चुकली, हे लोक वैताग देणार."
"नाटकंच तुझी लई. तू आत बस, मी बाहेर बसतो. आणि नाटक सुरु झाले कि काही जाणवणार पण नाही."

नाटक चालू झाले. regular interval नि गाणी चालू होती. खान साहेब येत होते, त्यांचे शिष्य येत होते आणि गाऊन जात होते. मधुनच माझे लक्ष त्या video शूटिंगवाल्यांकडे जात होते. चेहऱ्यावर stage वरचा पडलेला प्रकाश आणि dark backgroung , छानच फोटो आला असता.

साधारण इंटर्वलच्या थोडं आधी, exactly आठवत नाही, पण खान साहेबांनी गाणे सुरु केलं, "लागी कलेजवा कटार ". आणि सुरुवातीलाच टाळ्या घेतल्या.काय गातो तो माणूस. भारीच.
"लागी कलेजवा कटार...." ह्याच ओळी वर ३-४ मिनिटे गेली असतील. नेहमीप्रमाणे आलाप आणि इतर गोष्टी चालू होत्या. पण सगळ्यांचे लक्ष खिळवून ठेवले होते.
" सावरिया...सावरिया से हो गये.." उलटून पालटून तीच ओळ चालू होती, खरं तर कडव्याचा climax होता, आणि पुढची anti climax च्या ओळी साठी सर्वजण आतुरले होते.

"सावरिया...सावरिया से हो गये! "                                   हि ओळ चालू असताना माझे लक्ष परत त्या 

                                                                                   video वाल्यांकडे गेले तर, एक मुलगी तिथे होती

                                                                                    आणि मुन्नाभाई style मध्ये  तिनी 

                                                                                    लट कानामागे टाकली.  आणि माझ्या 

                                                                                    तोंडून 'वाह' गेली. पूर्णपणे offbeat . आणि  

 "हो गये  नैना चार!"                                                             तिनी माझ्याकडे पाहिले.



"लागी कलेजवा कटार...."

आयुष्यात विसरू शकणार नाही असा प्रसंग आहे. जाम shot डोक्यात बसलाय.

काल घरी जाताना वसंतरावांचं लागी कलेजवा कटार चालू होते, आणि किस्सा आठवला. just shared .

UNPOST

1. हा 'अ' साला वैताग देतो. परवा मला म्हणाला, मी हे जे काही लिहितो ते अजून घरी सांगितलं नाहीये. Better तू पण चुकुनही बोलू नकोस. त्यांना ह्यातलं अजून काळे अक्षर माहित नाहीये.

“ अरेय, as far as I know, हे सगळे तर तुझ्यात त्यांच्याकडूनच आलंय. Photography, लिखाण basically art तुमच्या घरात मी आधीपण पाहिलीये. I was happy that ur following their steps. Rather they also will be happy to know that ur on these lines. सांगून टाक कि त्यात काय?”

“खरंय. पण माझ्यासाठी ते तितकंसं सोपं नाहीये. बहुतेक एक प्रकारचा complex माझ्या मनात असेल कि आपण करतोय ते त्यांच्या अपेक्षा पुरे करणारे नसेल. बहुदा मी ते उगाच complex करतोय. पण नाही यार. ते एव्हढं lightly घेणार नाहीत. त्रयस्थ नजरेनी बघू शकणार नाहीत. ह्यानी हे असंच का लिहिलंय ह्याचा अर्थ काढत बसतील आणि स्वतःला त्रास करून घेतील. म्हणून may be me सांगत नसेन.”

'अ'  ची अजून हिम्मत होत नाहीये हे सगळे घरी सांगायची. कारणे काही असतील, पण हे सगळे अजूनही त्याच्याच मनात आहे.  

UNPOST!

2. पिल्लू ह्याचा blog वाचत नाही. “मी असलं सगळं वाचलं तर तुझ्या प्रेमात पडेन” म्हणते. आणि त्रास मला. 

“काही अर्थ आहे का ह्याला? मग आत्ता काय तुझ्या प्रेमात नाहीये का? आवरा यार दोघांना.”

“अरेय प्रश्न ती आता माझ्या प्रेमात असणे नसण्याचा नाहीये, पण त्यामुळे INVISIBLE च्या वेळेस मला झालेला त्रास अजून तिला कळला नाहीये.”

“कळला नाहीये, बोले तो, तू सांगितलं नसशील. पण काय गरज आहे सांगायची. U know she loves u, she knows u love her, अजून काय पाहिजे? नसत्या गोष्टी माहित होऊन काय फायदा? Means मला तर काही गरजच वाटत नाहीये सांगायची. बघ as u wish”

'अ' ला जे वाटतंय ते हेच असेल, मी त्याला आता ओळखायला लागलोय. म्हणूनच तो सांगत नसेल तिला. मला नाही वाटत तो कधी सांगेल तिला. साला  seriously hurt आहे, पण तितकाच प्रेमातपण आहे. म्हणूनच हे सगळे अजूनही त्याच्याच मनात आहे.

UNPOST!

3. third story 'अ' ची  नाहीये. हे माझ्या मनातलं आहे, त्याच्या मार्फत मी बोलून दाखवतोय.

“मला  thnx म्हणायचं.”

“bull shit, तुम्ही बोलत नाही आता, आणि thnx कसले म्हणतोय. आणि मला विचारशील तर बोलू  पण नको आता. No point in having any kind of …! f*** you, thnx म्हणतोय.” 'अ' जाम भडकला होता.

“अरेय, मला आमच्यात झालेल्या वादाला thnx म्हणायचं.”

“वाद. नानाची टांग तुझ्या. एक शब्द तरी निषेधाचा बोललास का?”

“हम्म , वाद नसेल, पण ज्या काही प्रकारे we separated, मला खूप विचार करायला शिकवून गेले. स्वताचा. त्या style ला thnx म्हणायचं.”

“आणि झालेला त्रास, तुला. May be एकट्याला.”

“त्रास झाला. Fine. पण आता मागे वळून पहिले कि वाटते, it made me really to see myself from diff angle. शेकडो पुस्तके वाचतो आपण, पण स्वतःला वाचू शकत नाही आपण. ते शिकवलं मला, so called वादानी. Separation नि. Patience वाढलाय. स्वताच कौतुक नाही, पण stable झालोय, शांत झालोय. चिडत नाहीये मी आता लवकर, पूर्वीसारखा. थोडाश्या प्रमाणात मी स्वतःला त्रयस्थ नजरेतून पाहू शकतोय.U know.”

काय त्रास न. एक गोष्ट माझ्या मनात आहे. पण ते करायची हिम्मत होत नाही, करत नाही. कारणे  complex असतात का आपण ती complex करून घेतो. उगाच. पण नक्की मनात अश्या गोष्टी असतात, फक्त त्याची जाणीव व्हायची गरज असते.त्या स्वतःला कबूल व्हाव्या लागतात.  At least मनालातरी शांती मिळते.

“hmm true. पण thnx कोणाला जाऊन म्हणणार?”

ह्याच प्रश्नाचं अजून उत्तर मिळत नाहीये. म्हणूनच हे सगळे अजूनही माझ्याच मनात आहे.

UNPOST!

काडेपेटी

Thnx to LEO & AB