Sunday, July 31, 2011

मेरा कुछ सामान


भिंतीवरच्या frames, calenders, घड्याळे
सगळं काढलं,  pack केलं...
पण भिंतीवर  उरलेले पांढरे चौकोन कसे नेणार?
भिंतीवर लिहिलेलं "Life Is Crazzy" मात्र तिथेच आहे
अजून.

सगळे पंखे  Lights
काढून घेतलेत..
MSEB meter पण surrender केलाय
माझ्या बरोबर "Repeat" पेग घेणारा अंधार मात्र तिथेच आहे
अजून.

साहेबांच "मेरा कुछ सामान"
save आहे hard-disk वर
पण त्यातल्या भावना कश्या नेणार?
ते खरतर 'बहुत' तरीपण  " कुछ सामान" तिथेच आहे
अजून.

सगळं सामान  truck मध्ये load केलं
दाराला कुलूप लावलं...
पण अंगणातला जुई चा वेल कसा नेणार?
त्याचा सुगंध तिथेच दरवळतोय
अजूनही...




Wednesday, July 27, 2011

नैना लगिया बारिशा


Naina lageeyan baarishan
Te sukke sukke sapne vi pijj gaye
 Naina lageeyan baarishan
Rove palkan de kone vich neendh meri
Naina laggeyan baarishan
Hanju digde ne chot lage dil te
Naina laggeyan baarishan
Rut birha de badlan di chaa gayi


Song from the film "Anjana Anjani" and sung by "Shurti Pathak"


साला किती वेळा loop मध्ये टाकून ऐकल्या असतील ह्या चार ओळी, कडक.

Car चालवत होतो, आणि परत एकदा ह्याच ओळी ऐकू आल्या आणि मन सैरभैर झालं. भ***,
म्हणे नैना लगीया बारिशा, आमच्याकडे तर कित्येक वर्षांचा दुष्काळ होता. rather आहे.
शेवटचं कधी रडलो होतो आठवेच ना. आईचांद, न रडण्याचा इतका त्रास कधीच झाला नव्हता.

रडलो होतो, रंग दे बसंती मध्ये, लक्षण पांडे अस्लमला म्हणतो  “मैने तुम्हारे साथ, मै तुम्हे हमेशा, ..sorry.”  किती हि वेळा बघा हा shot, डोळ्यातून पाणी येणारच. No doubt. पण साला तेंव्हा मी एकटा असतो, मी माझाच  असतो. हळवं मन शांत बसू देत नाही, आणि त्याचे म्हणणे डोळ्यावाटे बाहेर पडू लागते.

But these all are imaginary things. Not the real world. खरं कधी रडलो होतो? हम्म , 8th मध्ये कमी मार्क मिळाले म्हणून, but bull shit, त्यानंतर नाहीच, damn bull shit.13 years.

का ह्याला रडायची हौस, चांगलं आहे न. all is going well म्हणून. फार कमी लोकांचं असते असं. पण मी नक्कीच त्यांच्यातला नाही, मला हि, मी हि रडावे अश्या गोष्टी घडल्या, पण नाही रडलो. जमलंच नाही, भावना बोथट झाल्या म्हणालो तर, लक्ष्य  बघताना रोशन नि त्याच्या dad ला phone केला कि हमखास पाणी येतंच येतं.  

मग काय? सगळ्यांच्या देखत रडण्याचा complex?
May be, or may be not.
Damn.
Shit.
काय त्रास आहे ..
&^%$

आजी गेल्यावर आजीचा लाडका नातू शांत होता, कोरडा होता.

Rove palakande kone wich neend meri.

Break up झाल्यावर, कोरडे डोळे photo शोधात हिंडत होते, एकटेच.

Hanju digde ne chot lage dil te.

जाम  frustrate झालोय यार ..गच्चीत गेलो, मोठ्याने रडता येईल म्हणून,
नाही.
Shower खाली उभा राहिलो,
नाही. 
Max.



माहित नाही किती वेळ गेला, bell वाजली, सुन्या होता.
आणि एकदम मी त्याच्या खांद्यावर डोके ठेवून रडलो. माझा control च नव्हता माझ्यावर. कसं काय एकदम झालं, नाही कळलं मलाही.


हीच कमी होती का? एका खांद्याची?, ज्यावर डोके ठेवून शांतपणे रडता येईल? Yes.एक  hug,. तो एक खांदा Now I feel jealous, जे मस्त मध्ये रडू शकतात, कारण कोणतही असो, मनसोक्त रडू शकतात.
त्यांच्याकडे एक खांदा असतो डोकं ठेवायला.
रडायला .


Rut birha de badlan di chaa gayi







Thursday, July 7, 2011

Arrange marriage ह्या विशेष अवघड प्रकारात, मुली जेंव्हा चहा पोहेच्या ऐवजी CCD or BARISTA ला भेटू म्हणतात तेंव्हा खरंच हायसं वाटतं. अश्याच एका भेटीसाठी, रविवारी संध्याकाळी BARISTA ला पोचलो. छानच गर्दी होती. एक table मोकळे झाला तसा लगेच जाऊन बसलो.

मुलगी यायची होती.

रविवार असल्यामुळे  बरीच  गर्दी  होती . नशिबानी  जागा  मिळाली  होती. मी  आपला  उगाच  mobile खेळत  होतो . तिला  एक  msg टाकला.
तेव्हढ्यात एक मुलगी आत आली. Typical बडे बाप कि लडकी वाटत होती. काहीतरी लिहिलेला  t shirt, हातात mobile इतर इतर, जाहीरपणे न सांगण्यासारख्या बर्याच गोष्टी..
‘ताई’ सरळ समोर आल्या. (माझे लहानपणा पासूनच एकदम पवित्र विचार. परस्त्री माते समान. dad का खुश व्हायचे ते आत्ता कळतंय.)
“हम्म!, प्राष calling, go to hell.” माझी डावी भुवई कधी वर गेली मला कळलच नाही.
Phone cut केला बहुतेक ..
“are u alone?”
माझ्या उत्तराची अपेक्षा न ठेवता, हातातलं कोणतसं इंग्लिश पुस्तक table वर ठेवलं, त्यावर  mobile आणि  ‘ताईसाहेब’ समोरच्या  खुर्चीवर स्थानापन्न.
“वाह !”
“alone च काय single पण आहे.” आमचं आपलं मनातल्या मनात.
“काय नाव असेल हिचं? बाप काय करत असेल?”
परत phone वाजला.
“प्राष …” उद्गारवाचक असते तसं चीत्कारवाचक किंवा असच काहीतरी प्रकारे ती म्हणाली ..
“hello…”
“Hello..” आमचं आपलं मनातल्या मनात.
“niranjan please, I told you. Go to hell. I don’t wanna talk to u. ..” वैताग, चीड चीड असं mixture होते आणि phone खटकन खाली ठेवलं .(landline आपटण्याचे सुख mobile मध्ये नाही.), पण खरच मुली चिडल्यावर (जो वर त्या आपल्यावर चिडलेल्या नसतात तो वर ) छान दिसतात.

'निरंजन चे टोपण नाव प्राष कसं काय असू शकतं?' समोरची मुलगी current मध्ये एकटी आहे, पण मनात प्रश्न  चुकीचे येतात. कोण काय करणार?
जाऊ दे, आपल्याला काय  करायचं? पण मी ज्या मुलीला भेटायला आलो होतो ती मुलगी पण येत नव्हती आणि तिचा reply पण.

समोरच्या 'ताई' परत पुस्तकात डोकं घालून बसल्या. प्रत्येक बोटाला वेगळ्या रंगाचे nailpolish. हातात पिवळ्या रंगाचं काहीतरी होतं. Table वर कोणता तरी बडा phone. आणि  पायात वेताच्या चपला. Full trendy.
“वाह”
बोलायला सुरवात कुठून करावी? श्या! पल्ल्या कडून शिकायला पाहिजे होते. च्यायला एव्हढ्यात मला भेटायला येणारी मुलगी आली तर? पण साला नाक काय आहे. आह! अरेय हि तर समोर पण बघत नाहीये. काय त्रास आहे. कशी सुरवात करावी? कशी सुरवात करावी?

“sir, what would you like to have?” waiter..वाह आता तरी संपर्क होईल ..
“no, thnx” काहीही.no thnx काय म्हणलो मी .आवरा.
“and for mam?”  हा प्रश्न मला होता! ‘ताई’ अजून डोकं पुस्तकातच घालून होत्या. मी आपला मनातल्या मनात वाक्य जुळवायला लागलो, आम्ही दोघे वेगळे आहोत, तिचं तिला विचार …
“one black coffee for me.” मुलगी खरच अष्टावधानी होती. पण समोर न बघता उत्तर. आमचा पोपट.

काय त्रास आहे..
How to Break the ice, hoe to break the ice..
देवा धाव रे मला पाव रे.

आमची अंडू गुंडू ringtone वाजली, तशी ‘ताई' नची नजर वर आली.(काहीही वाक्य आहे, नजर वर काय आली? पण ठीक आहे आली तर आली.)
“आई …अहह !” मनातल्या मनात..
मला भेटायला येऊ घातलेल्या मुलीचा होता.
“मेलो” मनातल्या मनात.
“hello.”
“अरेय एक prob आहे. अरेय आईची तब्येत एकदम बिघडली आहे, जरा doctor कडे आले आहे. इथलं झालं कि phone करेन. Please ..sorry बरका रे..”
सासूबाई जावयाच्या नुसत्या नावानी आजारी पडल्या होत्या. काय सुख आहे?
“na, its fine.” Actually “ookeyyy” पण ह्या वेळेस मात्र योग्य तेच उत्तर बाहेर आले..
Phone ठेवला तसा, ‘ताई’नी  मान परत वर काढली.

“excuse me.” मी already सातव्या आसमान मध्ये पोचलो होतो.
“yes.” आयुष्यात चेहऱ्यावर सज्जनपणाचा भाव आणण अवघड असते. आणि तसे भाव आणल्यावर आपण मठ्ठ  तर दिसत नाही न  (खरंतर बावळट च) हे जरा आरशात बघून ठेवायला हवं होता.
“your ring tone…its…”
“ actually, I don’t know the film.” काहीही, प्रश्न  पूर्ण व्हायच्या आधीच ..आवरा ..control control..
“नाही, but its in some south Indian langaugen u don’t look south Indian from any view..”
माझ्या दोन्ही भुंवया already वर होत्या.  stumped, का आनंदी सांगता येणार नाही पण thnx to all my हितशत्रू , ज्यांनी मला मिशी उडवायला सांगितली ..
“sorry, I mean ur ring tone is nice…would u just send me?”
Ringtoneच काय?..सुस्कारा …
“मी शांत पाने Bluetooth ON केलं.
Searching for device
“सच?” (such )
“सच नाही, सुच, सुचित्रा पानसे.”
 सुचित्रा पानसे?. मी खरच ह्या नावाचा विचार केला नव्हता.  नाही म्हणायला प्रियांका वगैरे हिंदी कम मराठी नाव आली होती, पण सुचित्रा पानसे?
“पानसे ” सदाशिव पेठी or SP college च्या accent मध्ये, आणि नेहमी च्या आडनाव घ्यायच्या style मध्ये मी   बोलून गेलो ..
“shit sorry, I mean मी पण मराठीच आहे, just accept it. Song..”
“उउम्म ?” पण song म्हणाल्यावर हसली..
मेलो यार. कोणाला तरी हे सांगायचे आहे..आत्ताच्या आत्ता ……

सुचित्रा पानसे,  मराठी मुलगी. Smart, आत्ताच निरंजन कम  प्राष, काहीही आवरा, शी  भांडण झालाय, ओळख नसताना माझ्या समोर बसलीये,केवळ photogenic यार. मला सांगून येणारी मुलगी येणार नाहीये, माझी आवडती ‘black कॉफ्फी'च  order केलीये आणि मी  spell bound होऊन बघत बसलोय ..

गाणे तर send झालाय, What to do next?